* ( وَاذْكُرُوا اللَّه فِي أَيَّامٍ مَعْدُوداتٍ ) * - 202 طبرى : از مفسّرين قديم نقل كرده است كه همه‌ى آنها ايّام معدودات را گفته اند مقصود ايّام تشريق است كه روزهاى يازدهم و دوازدهم و سيزدهم ذيحجه باشد و اين سه روز را ايّام تشريق ناميده‌اند بمناسبت اين كه در آن سه روز عربها گوشت قربانىهاى آنجا را به آفتاب مىگذاشته‌اند كه خشك شود . چون تشريق بمعنى گستردن چيزى است در آفتاب براى خشك شدن . طبرى : مسعود بن حكم از مادرش روايت كرد : خوب بيادم مانده است مثل اينكه اكنون در جلو چشم من است كه علىّ ( ع ) در منى سوار استر سفيد پيغمبر ص بود و كنار معبر انصار توقف كرده بود و مىفرمود : اى مردم اين روزها ايّام ذكر خدا است و خوردن و نوشيدن نه براى روزه داشتن . و زهرى روايت كرده كه پيغمبر عبد اللَّه بن حذاقة بن قيس را در ايّام تشريق « 1 » بمنى فرستاد و او مردم را آواز داد : اين روزها ايّام ذكر خدا است و خوردن و نوشيدن مگر كسى كه قربانى نداشته و براى جبران قربانى خود بايد روزه بدارد . و آن حضرت حذافة را فرستاد كه در منى گردش كن و بگو : اى مردم اين روزها روزه نگيريد كه ايّام ذكر اللَّه است و روزهاى خوردن و نوشيدن . كشف نوشته است : ذكر سه قسم است : ذكر عادت و ذكر حسبت و ذكر صحبت . ذكر عادت بىقيمت است از بهر آنكه از سر غفلت است ، ذكر حسبت بىمنّت است كه سر انجام آن طلب اجرت است ، ذكر صحبت وديعت است از بهر آنك زبان ذاكر در ميان عاريت است ، ذكر خائف از بيم قطعيّت است ، ذكر راجى بر اميد يافت طلبت است ، ذكر محبّت از رقّت و حرقت است . خائف به گوش ترس نداى و عيد شنيد در دعا آويخت ، راجى به گوش رجا نداى وعد شنيد در ثنا آويخت ، محبّ به گوش

--> ( 1 ) . 11 و 12 و 13 ذيحج .